1. Гэгээ, гэрэл бүхий, гэрэлтэй: гэгээн гэрэл (гэрэл гэгээ) - Гадаа, хаврын зөөлөн шар нарны туяа орчлонг бүрхэж, нялх ногооны газар хавсан үндэс бүрээс гэгээн гэрэл нь салж ядан, салж ядан хоргодож, цаг наашлахын шинж орсон боловч жихүүн салхи исгэрэх нь зун болох яагаа ч үгүйг илтгэн байлаа. Р. Нямдорж. Нялх ногоо., гэгээн наран (гэрэлт наран), гэгээн туяа (гэрэлт туяа) - Сэтгэл зүрхний гүнд минь үүрийн гэгээн туяа тусах шиг. Д.Шагдарсүрэн. Хүлгийн үүрсэх дуун., гэгээн саруул [хоршоо] (гэрэл гэгээ сайтай) - Энэ зориг тэмүүлэл нь манай одоогийн үр хүүхдүүдэд их дууриалтай, гэгээн саруул зам болж үлдэнэ. П. Хорлоо. багш., гэгээн тунгалаг [хоршоо] (а. Гэрэл гэгээтэй - Догшин тэнгэрийн гэнэтийн хувирал түүнээс болсон хүмүүсийн сэтгэлийн хямралын аль аль нь нэгэнт арилж, бүрхэг харанхуй тэр хэцүүхэн шөнө гэгээн тунгалаг өглөөгөөр солигдож, бүхнийг амгалан болгов. Б. Ширэндэв. Зуны нэгэн шөнө; б. [шилжсэн] Үүлгүй цэлмэг - Би тэнд, их говийн гэгээн тунгалаг наран мэлтэрч, тос даасан шаргал өдөр ирж билээ. С. Пүрэв. Маршалийн хишиг; в. [шилжсэн] Цэвэр ариун, гэнэн томоогүй), гэгээн өдөр чээжиндээ, харанхуй шөнө зүүдэндээ [зүйр цэцэн үг] (санаашрал болж сэтгэлд хатах);
--oOo--